image
Kursy i Szkoła Tarota Zapraszam na wczasy z tarotem w Magicznym Dworze, Jaworznik, 06 - 11 lipiec 2018 r. Podczas kursu nauczymy się wróżebnych, astrologicznych i ezoteryczych znaczń wszystkich kart tarota i poznamy szereg rozkładów wróżbiarskich dotycząych spraw życia codziennego, biznesu, zdrowia itp.
 
Czytaj więcej...
image
Jan Witold Suliga - Tarot Historia tarota nie ma kresu, nie bez racji bowiem powiadał Eliphas Levi, że ten, kto się z nim wiąże, bierze na siebie jarzmo łańcucha duchowych wtajemniczeń, które rozpoczynają się od Henocha i Hermesa Trismegistosa, lecz nie kończą nigdzie... Czytaj więcej...
* *
image image

J.W.Suliga - Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie. Dzieje, kolekcje, kierunki rozwoju (cz. 2 )

Część druga: kolekcje, zbiory, kierunki rozwoju 

     Realizując te przedsięwzięcia Muzeum, wspomagane finansowo przez Fundację, nie zaprzestało powiększać swoich zbiorów, które liczą obecnie 75 227 obiektów własnych (wraz z kolekcjami wymiennymi) oraz  2 577 depozytów. Dzielą się one na zbiory polskie i europejskie   (52 510 sztuk) i zbiory pozaeuropejskie (21 479 muzealiów).

     Najbardziej rozbudowany zespół stanowią zbiory gospodarki podstawowej i rzemiosła - stworzone w dużej mierze przez wieloletniego pracownika Działu Etnografii Polski i Europy – nieżyjącego Piotra Szackiego, liczące około 13146muzealiów, w tym 6312 pozycji obejmujących zbiór ceramiki oraz narzędzi i urządzeń garncarskich, oraz 1121 depozytów z ceramiki (depozyt pp. Michalskich). Obiekty  pochodzą z okresu od początków XIX w. po nieliczne najnowsze wyroby rzemieślnicze i reprezentują różne rejony Polski, dokumentując najważniejsze aspekty związane z materialnym bytem ludności wsi. Kolekcja ceramiki stanowi przegląd niemalże wszystkich ważniejszych ośrodków garncarskich w Polsce, poprzez  najczęściej występujące formy ceramiczne (m.in. dzieżki, garnki, misy, dzbany) i najczęściej występujące techniki zdobienia. Wśród naczyń ceramicznych znajduje się zbiór ze Studzianego Lasu, wykonany archaiczną techniką lepienia (z wałków gliny), a funkcjonującą jeszcze do końca lat czterdziestych  XX wieku.     Jedną z bardziej rozbudowanych kolekcji jest zestaw narzędzi służących do produkcji rolnej (radła, sochy, pługi, brony), obróbki oraz przechowywaniem płodów rolnych (cepy, międlice, cierlice, stępy, różnorodne naczynia zasobowe, od niewielkich  naczyń drążonych w pniach drzew, po kilkumetrowe,  różnej wielkości, rodzaju naczynia plecione). Są też  związane z hodowlą (jarzma dla krów, różnoraki sprzęt do karmienia i pojenia zwierząt), ale także i przetwarzania oraz przechowywania mięsa czy mleka np. maślnice do wyrobu masła). Szczególnie interesujący jest zbiór z Podhala związany z gospodarką pasterską, rybołówstwem, bartnictwem, środkami transportu lądowego i wodnego. Bogaty zbiór stanowi także kolekcja mebli i drobnych sprzętów wyposażenia wnętrza; do najefektowniejszych należą skrzynie wianne, funkcjonujące jeszcze w początkach XX wieku oraz kolekcja zabytków obrazująca poszczególne dziedziny rzemiosła wiejskiego i małomiasteczkowego, zawierające zarówno warsztaty rzemieślnicze jak i ich wyroby, m. in. bednarstwo (z pięknymi formami klepkowymi), kołodziejstwo, tokarstwo (z najbardziej reprezentatywnymi kołowrotkami), kowalstwo (krzyże, klamki, okucia do wozów, podkowy itp.), fajczarstwo z Podhala i bursztyniarstwo z Kurpi.

     W skład zespołu, umownie nazywanego „kolekcją folkloru” wchodzi ponad 7000 muzealiów. Zbiór ten gromadzi przedmioty związane z wiejską obyczajowością (doroczną i rodzinną) oraz szeroko rozumianym  życiem społecznym zbiorowości lokalnych. Jest to materiał specyficzny (ilustrujący procesy i zdarzenia zaliczane do kultury duchowej), także kruchy ze względu na materiały, z których został wykonany (słoma, suszone rośliny, bibuła, skorupki jaj itp.) Najliczniejszą grupę stanowią eksponaty związane z obrzędowością doroczną, w tym akcesoria kolędnicze: szopki (krakowskie, kukiełkowe, rzeźbiarskie), kostiumy, maski, gwiazdy; zbiór pisanek (ok. 2000 sztuk) reprezentujący różnorodność technik, materiałów, ornamentów zdobień. Szczególna, odrębna część to kolekcja polskich ludowych instrumentów i narzędzi muzycznych (653 obiekty), stworzona i opracowana przez wieloletniego pracownika Muzeum – Teresę Lewińską i  należąca do najbogatszych tego typu kolekcji muzealnych w Polsce. Unikatami w tej grupie są m. in. oktawka biłgorajska z przeł. XIX i XX w., mazanki wielkopolskie z pocz. XX w. oraz lira korbowa datowana na przełom XVIII i XIX w. Dużą wartość przedstawiają również rekonstrukcje najstarszych polskich instrumentów muzycznych np. fidel płocka wykonane przez  znanego lutnika Andrzeja Kuczkowskiego. Równie reprezentatywna jest kolekcja zabawek ludowych pochodzących z różnych ośrodków polskiego zabawkarstwa ludowego.

      Zespół ubiorów i  tkaniny dotyczy terenu całej Polski i posiada reprezentatywne kolekcje strojów, tkanin dekoracyjnych i użytkowych, haftów i koronek. W gromadzeniu zbiorów położono szczególny nacisk na kompletowanie zestawów ubiorów. Dążono do pozyskania zróżnicowanych typów regionalnych oraz ich odmian. Zespół polskich strojów ludowych i tkanin należy do najbogatszych zasobów muzealnych w Polsce. Po II wojnie św. powstała imponująca kolekcja licząca ponad 18450 eksponatów o ogromnej wartości poznawczej, etnograficznej i historycznej. Najbogatszą część stanowią stroje mazowieckie: stroje łowickie we wszelkich odmianach, łącznie ze strojami dziecięcymi. Następnie rawsko-opoczyńskie, kurpiowskie, małopolskie i śląskie. W przypadku kiedy nie udało się już pozyskać stroju w terenie, ze względu na jego wczesny zanik, wykonano rekonstrukcje lub kopie. Tak było ze strojem kujawskim, kaszubskim oraz męskim cieszyńskim i jabłonkowskim. Z elementów można skompletować ok. 350 pełnych strojów. Niewielki procent zbioru stanowią elementy odzieży roboczej, codziennej, które nie przedstawiając większej wartości dla właścicieli, w dużej mierze nie zachowały się. Dopełnieniem jest kolekcja biżuterii ludowej, która była zawsze nieodłącznym elementem stroju odświętnego. Wyróżniamy tu naszyjniki z bursztynów i korali, różnego rodzaju ozdoby metalowe: spinki, klamry do pasów czy spinki do gorsetów cieszyńskich tzw. hoczki. Najstarsze eksponaty pochodzą z przeł. XVIII i XIX w. i są to czepce „złotogłowia” dolnośląskie. Stroje uzupełniają elementy dekorujące, pośród których wyróżniają się koronki z Koniakowa czy haft na tiulu w stroju żywieckim.

     Do kolekcji należą również tkaniny użytkowe: pasiaki, kraciaki, tkaniny przetykane o motywach geometrycznych oraz tkaniny dwuosnowowe, najstarsze o skomplikowanych wzorach geometrycznych, późniejsze roślinne i figuralne. Tkaniny te mają swe regionalne nazwy np. łowickie nospy, wielkopolskie pstruchy, opoczyńskie koziołki i kuloski, kurpiowskie buronki czy spiskie kanafasy i rąbki. Najbogatszy zbiór tworzą tkaniny podwójne (337 zabytków), najstarsze z końca XIX w., o wzorach roślinnych. Należą do niego także zrekonstruowane najstarsze tkaniny mazurskie z końca XVIII i początku XIX w. Zespół ten uzupełniają próbki tkanin odzieżowych i dekoracyjnych (ok. 5000 szt.), będące cennym materiałem źródłowym.     Niezwykle cenny fragment zbiorów Działu Etnografii Polski i Europy stanowi kolekcja sztuki ludowej i nieprofesjonalnej licząca blisko 16066 obiektów. Spośród niej  należy wymienić rzeźbę dawną (ok. 600 zabytków) od końca XVIII do pocz. XX w., w tym kolekcję monograficzną Chrystusa Frasobliwego, Ukrzyżowanego oraz M. Boskiej Skępskiej. Znaczną część stanowi rzeźba współczesna (ok. 3000 obiektów), będąca największą kolekcją muzealną współczesnej sztuki ludowej w Polsce. Kolejny zespół to malarstwo dawne na papierze, płótnie, blasze i szkle, w tym największy zestaw obrazów z warsztatów częstochowskich oraz współczesne malarstwo na szkle, dokumentujące twórczość najwybitniejszych przedstawicieli tego nurtu sztuki na Podhalu (razem ok. 1200 eksponatów). Osobny zbiór stanowią obiekty (ok. 1160 sztuk) sztuki naiwnej z najcenniejszymi kolekcjami prac Nikifora, E. Monsiela czy T. Ociepki. Na uwagę zasługuje ponad 200 sztuk drzeworytów ludowych, a wśród nich unikatowe podkolorowane drzeworyty dużych formatów z końca XVIII w. oraz odbitki z Teki Łazarskiego z I poł. XIX w. Duży zespół  to malowanki z Zalipia i makaty (1200 eksponatów) oraz ponad 8500 wycinanek dokumentujących wszystkie polskie regiony wycinankarskie. W ostatnim okresie zbiory sztuki powiększyły się o cenną kolekcję XIX-wiecznej rzeźby ludowej i malarstwa dawnego, liczącą ponad 100 obiektów przekazaną w darze przez Panią Eugenię Śliwińską, wdowę po znanym kolekcjonerze sztuki ludowej Wincentym Śliwińskim.

     Kolekcja europejska to zbiór obiektów pochodzących z terenów: Albanii, Austrii, Białorusi, Bułgarii, Czech, Danii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Jugosławii (przed rozpadem). Litwy, Łotwy, Niemiec, Norwegii, Portugalii, Rosji, Rumunii, Słowacji, Szwajcarii, Szwecji, Ukrainy, Węgier, Wielkiej Brytanii, Włoch. Największa część pochodzi z Ukrainy –ponad 850 eksponatów, w tym ok. 600 z terenu Huculszczyzny. Gro spośród nich to huculska ceramika (kafle i naczynia), oraz różnorodne przedmioty o charakterze pamiątkarskim, wytwarzane przez Hucułów w okresie międzywojennym. Zbiór ten powstał głównie z darów i zakupów od prywatnych kolekcjonerów. Ponadto w kolekcji znajduje się pięć kompletnych strojów huculskich oraz osiem ubiorów z innych regionów Ukrainy, tkaniny oraz pokaźny zbiór próbek, głównie haftu. Drugi co do wielkości zbiór tworzą muzealia z Bałkanów. Najwięcej (ponad 500) pochodzi z terenu Bułgarii. Następny w kolejności, ale znacznie skromniejszy jest zbiór z dawnej Jugosławii (ponad 160 przedmiotów) i Albanii (około 50 sztuk). Kolekcja bałkańska w przeważającej części została pozyskana w trakcie badań terenowych po roku 1995. Szczególnie cenna jest część bułgarska, w której skład wchodzą przedmioty codziennego użytku (naczynia ceramiczne, miedziane, elementy wyposażenia wnętrz), narzędzia rolnicze i te używane przez wiejskich rzemieślników, kolekcja masek i akcesoriów związanych  z obrzędami inicjacyjnymi (Kukeri, Survakari, Lazarki), a przede wszystkim biżuteria i stroje ludowe. Te ostatnie to ponad 20 ubiorów z różnych regionów Bułgarii – zbiór reprezentatywny, tworzony przy współudziale muzealników bułgarskich; największy w Polsce. Nowością w kolekcji europejskiej jest utworzony w 2005 roku, a liczący już około 50. eksponatów – zespół współczesnych dewocjonaliów.

     Zbiór pozaeuropejski dzieli się na kilka części.

      Najliczniejszym zbiorem jest zbiór afrykański, który liczy 9975 eksponatów, z których większość pochodzi z obszaru tzw. Czarnej Afryki, czyli krajów leżących na południe od Sahary. Zasadnicza jego część, zwłaszcza ta najstarsza, przywieziona została przez polskiego podróżnika i badacza Afryki, dr Wacława Korabiewicza, który przekazał Muzeum nie tylko swoje książki, ale również kolekcje przedmiotów pokazujących kulturę różnych ludów (m. in. narzędzia rolnicze, sprzęty domowe, niezwykle oryginalne noże, a także broń myśliwską i wojenną, elementy ubiorów, ozdoby i insygnia władzy, przedmioty służące praktykom magicznym i kultowym oraz wytwory sztuki (zwłaszcza rzeźby i maski). Ważną częścią afrykańskiego zbioru jest zespół masek hełmowych plemienia Makonde z Afryki Wschodniej (Tanzania i Mozambik). Drugą cenną kolekcją jest dar Aleksandry i Cypriana Kosińskich, który Muzeum otrzymało w stulecie swej działalności w roku 1988. Składają się na nią 182 dzieła sztuki różnych plemion kongijskich: Bakuba, Bakongo, Czokwe. Do szczególnie cennych należą m. in. kompletny ceremonialny strój żony króla, wykonany z naturalnych surowców (rzadkość w muzeach świata) oraz maski i rzeźby kultowe. Muzeum posiada również wiele innych zespołów – kolekcji zgromadzonych w Afryce i przywiezionych do kraju przez podróżników czy badaczy; afrikaniki sukcesywnie uzupełnianie są dzięki wyprawom, w których uczestniczą etnografowie oraz poprzez dary osób prywatnych. Ważnym zespołem tej kolekcji są  obiekty pochodzące z Etiopii, których istotną część stanowi dar profesora Stanisława Chojnackiego.

       Zbiory amerykańskie liczą 3 545 obiektów, w skład których wchodzi kolekcja  archeologiczna  (783 obiekty) i etnograficzna (2 762 obiektów, w tym z USA i Kanady - 168, Meksyku - 1 091,  a z pozostałych krajów Ameryki - 1 491). Powojenną amerykanistyczną działalność kolekcjonerską rozpoczęła akcja przejmowania przez Muzeum pozostałości zbiorów, które ocalały na ziemiach zachodnich i północnych. Były to głównie obiekty archeologiczne dokumentujące kultury indiańskie epoki prekolumbijskiej. W tym samym okresie Muzeum Narodowe w Warszawie przekazało PME cenne kolekcje etnograficzne, zgromadzone przez polskich podróżników w II połowie XIX wieku. W zespole tym należy wyróżnić przede wszystkim zbiór Józefa Siemiradzkiego, pochodzący z różnych rejonów Ameryki Południowej. W  latach późniejszych eksponaty pozyskiwano głównie od kolekcjonerów prywatnych lub ich spadkobierców:  Michała Gieysztora (dorzecze Amazonki, Peru; lata 30. XX w.), Konstantego Podhorskiego (rzeźby i drobne przedmioty użytkowe wykonane z kości morsa przez  Eskimosów z Alaski; pocz. XX w.). Ciekawostkę zbioru stanowią preparowane ludzkie głowy (Indianie Jivaro, Ekwador), pochodzące z okresu międzywojennego, zaś jego ważnym elementem jest ofiarowana Muzeum w 1998 roku duża kolekcja Elżbiety Dzikowskiej i Antoniego Halika. 

     Skromniejsza, ale niezwykle wartościowa muzealnie kolekcja etnograficzna z  Australii i Oceanii liczy 3 960 obiektów i stanowi największy tego typu i pod wieloma względami unikalny zbiór w Polsce.     W większości są to muzealia z końca XIX i początku XX wieku, gromadzone przez polskich podróżników i badaczy. Bardzo cenny jest zwłaszcza zbiór 110 obiektów z Nowej Gwinei i Australii, zebrany w latach 1888–1915 przez dr Marcelego Łukowicza, polskiego lekarza i podróżnika. W kolekcji australijskiej na uwagę zasługuje grupa bumerangów ceremonialnych i wojennych, zdobionych rytymi lub malowanymi wzorami o charakterze symbolicznym (magicznym). Kolekcję aborygeńskiej broni uzupełniają rzadkie okazy tarcz bumerangowych, pałki wojenne, miotacze oszczepów i liczne bumerangi myśliwskie. Warto wspomnieć także o kolekcji obrazów „kropkowych” i malowideł na korze eukaliptusowej (obrazy „rentgenowskie”), które trafiły do Muzeum jako dar rządu australijskiego i prywatnych kolekcjonerów. W kolekcji oceanicznej reprezentowane są wszystkie trzy części Oceanii; wyróżnia się tu przede wszystkim bogaty zbiór melanezyjskiej broni, zawierający unikalne okazy dzid, strzał, grotów, tarcz wojennych, maczug czy mieczy wykonanych z zębów rekina lub ryby-piły. Licznie reprezentowana jest również kolekcja melanezyjskich masek obrzędowych, rzeźb przodków i ceremonialnych ozdób ciała. Zbiory polinezyjskie, oprócz broni, zawierają bogatą kolekcję tap (tradycyjnej tkaniny wykonanej z łyka drzewnego) i tkanych z roślinnych włókien mat, plecionych wachlarzy, wioseł rybackich i tanecznych, ozdób wykonanych z muszli, sprzętów codziennego użytku oraz instrumentów muzycznych. Dzięki staraniom pracowników Muzeum, udało się w ostatnich latach powiększyć te zbiory o kilkadziesiąt obiektów z Hawajów, Fidżi, Samoa i Wyspy Wielkanocnej.

     Ostatni z głównych zespołów pozaeuropejskich zbiór azjatycki, liczy ok. 3 525 obiektów. Podobnie jak i w przypadku innych zbiorów egzotycznych początki kolekcji azjatyckiej wiążą się z akcją  przejmowania obiektów muzealnych, które znajdowały się na terenie zachodniej i północnej Polski. W przekazanych w latach 50. przez Muzeum Narodowe w Warszawie zbiorach znalazły się również bardzo cenne zabytki azjatyckie - broń, sprzęty codziennego użytku, ozdoby, sztuka. Na szczególną uwagę zasługują pozyskane wtedy militaria, pochodzące m.in. z Japonii, Indii, Indonezji i Bliskiego Wschodu. W latach późniejszych zbiory gromadzono drogą zakupów i darów od  kolekcjonerów prywatnych oraz dzięki współpracy z organizowanymi przez różne środowiska wyprawami.

      Wielkości i wartości powstałych w ten sposób zbiorów z poszczególnych krajów tego wielkiego kontynentu nie są sobie równe; zdecydowanie więcej jest kolekcji tematycznych mniej monograficznych. Omawiając pierwszą z tych kategorii należy wspomnieć o broni azjatyckiej. Na szczególną uwagę zasługują militaria japońskie. Tworzą je (w większości pochodzące z XVII-XIX wieku) samurajskie miecze, broń drzewcowa, zbroje, łuki i różne elementy uzbrojenia. Cenna jest także kolekcja białej broni z innych krajów pd. i pd.-wsch. Azji; część obiektów pochodzi z XVII wieku, inne są datowane na następne stulecia. Z pozostałych kolekcji tematycznych interesujący jest bogaty zbiór strojów (m.in. z Korei, Chin, Indii, Japonii) oraz kolekcja starych, ormiańskich naczyń metalowych z Iranu. W kategorii drugiej liczący się zespół obiektów  pochodzi z Indonezji, Mongolii i Afganistanu. Szczególnie cenna jest kolekcja afgańska. W latach 70. i 80. XX wieku Afganistan był kilkakrotnie celem polskich wypraw naukowych i krajoznawczych, z którymi Muzeum nawiązało ścisłą współpracę. Jej efektem było pozyskanie kolekcji, które uzupełnione obiektami nabywanymi od osób prywatnych tworzą niezwykle wartościowy zbiór, dokumentujący kulturę różnych ludów tego kraju. W ten sam sposób powstała kolekcja mongolska, którą tworzą buddyjskie przedmioty kultu, kobieca, srebrna biżuteria zdobiona koralem oraz przedmioty gospodarstwa domowego. W ostatnich latach wzbogacona została również kolekcja chińska. Miało to związek z wyjazdami zespołu muzealnych etnografów do Chin w roku 2005, gdzie zakupiono kolekcję tradycyjnych drzeworytów oraz strojów i przedmiotów codziennego użytku.  Nieco wcześniej, dzięki staraniom Fundacji Wspierania Muzeum Etnograficznego zakupiono niewielki, lecz cenny zbiór chińskich lalek teatru cieni. Ubogo natomiast prezentowana jest kultura ludów syberyjskich. Bogate zbiory z tej części kontynentu, które niegdyś posiadało warszawskie Muzeum Etnograficzne, zostały całkowicie zniszczone w czasie wojny i nigdy  nie udało się ich choć w części odtworzyć. 

     Niestety tylko nieznaczna część tych kolekcji prezentowana jest na wystawach stałych w Muzeum. W chwili obecnej funkcjonuje tylko pięć tego typu ekspozycji, które powstały w latach 1970 – 1979 i nie spełniają już wymogów nowoczesnego muzealnictwa. Są to: Galeria Polskiej Sztuki Ludowej, wystawa stała „Polskie obrzędy doroczne”, wystawa stała „Polskie stroje ludowe”, wystawa stała „Ludowa wytwórczość rękodzielnicza” oraz wystawa stała „Ameryka Łacińska”. W roku 2000 likwidacji uległy dwie, najstarsze ekspozycje stałe: „Afryka” i „Australia i Oceania”. Ich miejsce zająć miały nowoczesne prezentacje z tych regionów. Wstrzymanie finansowania tego przedsięwzięcia przez organ założycielski Muzeum uniemożliwiło realizację tego planu. Otwarcie nowych wystaw stałych oraz Galerii Azjatyckiej, w której prezentowane będą kolekcje pochodzące z tego kontynentu nastąpi w grudniu 2006 roku.     Likwidacja wspomnianych wystaw miała związek z pracami nad modernizacją struktury i działalności Muzeum, które podjęto po 2000 roku. Wstąpienie Polski do NATO i późniejszy akces do Unii Europejskiej stworzył nadzieję na przeprowadzenie kompleksowej modernizacji infrastruktury kulturalnej Muzeum ze środków Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego w Polsce. W tym celu Muzeum opracowało całościowy program planowanych zmian, dokonało szczegółowej inwentaryzacji budynku i przystąpiło do finansowanego z Funduszy Strukturalnych Unii Europejskiej Programu "Trakt Królewski". Przewiduje on rewitalizację historycznie ważnego centrum Warszawy rozumianą jako architektoniczną odnowę (techniczną, estetyczną, funkcjonalną) oraz kulturalno-społeczne ożywienie tej reprezentacyjnej przestrzeni miasta.

      W planie modernizacji uwzględniono m.in. rewaloryzację zabytkowej elewacji budynku, unowocześnienie wystroju i wyposażenia wnętrz, przebudowę systemu klimatyzacji, wprowadzenie nowych form prezentacji kolekcji (sukcesywna wymiana wystaw stałych), dostosowanie wszystkich sal ekspozycyjnych do nowoczesnych wymogów wystawienniczych, rozbudowę bazy edukacyjnej i oświatowej, pełną komputeryzację zbiorów, stworzenie Ogrodu Etnograficznego – nowoczesnej przestrzeni kulturalno-wystawienniczej. Dodatkowo przekształcenie dwóch magazynów zbiorów, by były one dostępne dla zwiedzających, a jednocześnie zachowały wszystkie wymogi konserwatorskie i gwarantowały pełne bezpieczeństwo zgromadzonych tam obiektów.

      Program ten miał być realizowany sukcesywnie w latach 2005 – 2008. Niestety, wobec niemożności uzyskania niezbędnych dla tego celu funduszy (tzw. „wkładu własnego” gwarantowanego przez organ założycielski), Muzeum zmuszone zostało do zmiany planów i realizacji ich na tyle, na ile pozwolą zyskane z dotacji celowych środki finansowe.  W roku 2005, po niemal dwudziestu latach monitowania i prób zyskania funduszy na ten cel, cały budynek Muzeum objęty został systemem elektronicznego zabezpieczenia przed kradzieżą i włamaniem. Stworzono też system informacji komputerowej, unowocześniono salę widowiskowo-kinową, opracowano szczegółowe scenariusze nowych wystaw stałych: „Polskiej kultury Ludowej”, „Galerii Stroju Ludowego” oraz „Galerii Sztuki Ludowej i Nieprofesjonalnej”. W roku 2004 dyrektor Muzeum powołał Dział Wydawnictw, Mediów i Promocji, a w roku 2006 Dział Organizacji Wystaw. W związku z odzyskaniem części wynajmowanych dotychczas pomieszczeń na drugim piętrze budynku planuje się ich modernizację i przekształcenie w pracownie plastyczne i ceramiczne działające pod auspicjami Działu Naukowo-Oświatowego, który w najbliższym czasie zostanie przekształcony w Dział Edukacji. Przedsięwzięcie to zostanie zakończone w trzecim kwartale 2006 roku. Wtedy też planowane jest powołanie nowego Działu Organizacji Imprez odpowiedzialnego za wszelkiego rodzaju imprezy kulturalne organizowane w Muzeum i poza Muzeum. Rozpoczęto również prace nad unowocześnieniem działalności muzealnego Archiwum Naukowego i Biblioteki.

      Pamiętając o tym, że w roku 2008 Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie obchodzić będzie 120-sto lecie swego istnienia kierownictwo placówki zamierza zrealizować większość z planów w roku 2007 i w pierwszej połowie roku 2008. W tym celu podjęto już starania o pozyskanie funduszy nie tylko od Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego, ale również z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Unii Europejskiej i prywatnych sponsorów. Drugą część projektu zamierzamy zrealizować w latach 2009 – 2011. Modernizacji ulegną wszystkie magazyny zbiorów. Pod dziedzińcem muzealnym powstanie nowy magazyn, planuje się także dokonanie całkowitej renowacji budynku, stworzenie Ogrodu Etnograficznego, ciągu kulturalno-handlowego (kawiarnia, dwie galerie sztuki, z których jedna, założona przez Fundację Wspierania Muzeum Etnograficznego istnieje i cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem), budowę nowych wind, przekształcenie części dziedzińca na centrum kulturalne, stworzenie ogólnodostępnego systemu informacji komputerowej itp. Datą graniczną tych działań jest rok 2013, 125-cio lecie Muzeum, które zarówno z racji posiadanych zbiorów, jak i tradycji oraz merytorycznego potencjału swoich pracowników ma wtedy szansę stać się jednym z najważniejszych muzeów etnograficznych  zjednoczonej Europy oraz placówką muzealną, która przyciągać będzie do siebie każdego dnia nie tylko rzesze warszawiaków, ale  również zagranicznych turystów.

 

O mnie i o tym czym się zajmuję

jws333

Nazywam się Jan Witold Suliga. Z wykształcenia jestem antropologiem kultury, doktorantem Ranchi University w Indiach, z zawodu - wróżbitą, terapeutą i nauczycielem. Moją największą pasją są tarot i kabała, którymi zajmuję się od ponad ćwierćwiecza. Równie długo wróżę tarotem, gdyż jest on doskonałym narzędziem umożliwiającym dokonanie wglądu w duszę i przyszłość człowieka. Moja książka „Tarot. Karty, które wróżą” była pierwszą, oficjalnie wydaną w Polsce publikacją na temat tarota. Jestem autorem wielu innych książek i publikacji poświęconych tarotowi, kabale, angelologii, wierzeniom Słowian, ezoterycznym tradycjom Europy itp. Będąc z powołania nauczycielem lubię dzielić się swoją wiedzą i duchowymi doświadczeniami. Dlatego założyłem Kabalistyczną Szkołę Tarota, prowadzę kursy i lekcje indywidualne dotyczące metod i technik wróżenia tarotem, symboliki tarota, duchowego bhp, mistycznej kabały i innych zagadnień. Jestem również terapeutą, specjalizującym się w terapii uzależnień duchowych, DDA, DDD, zaś opracowana przeze mnie terapia Mandala Duszy stanowi kwintesencję mych duchowych i życiowych doświadczeń. 

Doradztwo

TAROT.25

Karty tarota - konsultacje

Puszkina 3/1 Józefów

dojazd:

PKP Michalin

( Minibus z Dworca Centralnego lub SKM, kierunek Otwock, Dęblin )

link   

Zapraszam :)

Kabalistyczna Szkoła Tarota